Ora et labora

Jaja, de werkwereld.
Enige tijd terug kwam ik op mijn eerste werkstappen terug na een toch wat ontgoochelende start.
Na ettelijke sollicitatietegenvallers kreeg ik dan - eindelijk! - mijn eerste professionele kans, maar het bleek al gauw niet te zijn wat men mij voorgehouden had. Qua inhoud - omg wat was me dat SAAI en grijs! - en toekomstperspectieven totaal iets anders dan initieel beloofd. Als je dan nog eens meer dan 3u per dag dient te reizen voor zo'n tijdverdrijf, is de rekening snel gemaakt. Voor de collega's moest ik het evenmin doen, dus bleef de financiële kant van de zaak over als enig motief om een vertrek uit te stellen. Aangezien ik niet graag ter plekke trappel (dat deed ik dus ook daar :p) en evenmin geld als machiavellistisch principe huldig, was er ergo geen houden aan. Weg was ik, op naar nieuwe en betere (of toch beter passende) horizonten!
Een gok, doch zeker een beredeneerde gok. Intussen was ik immers al weer solliciterende. En kijk, er zijn nog geen 2 weken voorbij en morgen begin ik opnieuw.
Als consultant mag ik ditmaal écht mensen helpen i.p.v. ze in het ootje te nemen met beleggingen of andere financiële gedrochten. Bovendien zit er genoeg afwisseling in om de actieveling in mij te kunnen intomen en vallen opleiding, afstand - een verademing, collega's en communicatie goed mee en ligt de bedrijfscultuur (een warmere omgeving waar inzet en commercialiteit geloofd worden) me stukken beter dan die van de vorige werkgever.
Uiteraard zullen er ook contra's - ik verdien bv. iets minder, maar laat dat nooit dé drijfveer zijn voor mij of ik knoop me op na bij zo'n 'egovervreemdingscrisis':p - zijn, zoals die er overal zijn. Maar vooralsnog start ik vooral met volle moed in een branche waar ik me graag wil specialiseren en gestaag doorgroeien.

Over werk gesproken, dit tart toch weer alles. De ontslagpremie maakt natuurlijk al één en ander goed ;p