Life in a nutshell

Vandaag was zo'n dag van extremen.
Véél te moe opgestaan (uit mijn mini-enquête bleek dat de gemiddelde OnAsJbloglezer tussen de 7 en 8u onder de lakens zit), wat uiteraard weer eens mijn eigen fout was. Altijd teveel willen doen 's avonds en dan schromelijk te laat dat nestje in.
Enfin, de dag ingezet met koffie die de wallen moest ondersteunen als de betere siliconen de duurste borsten :p

't Was bijna middag eer'k zo goed als wakker was, maar dat kon de pret niet drukken. Het werk gaat echt vlot vooruit en hoe meer ik het onder de knie krijg, des te meer plezier en voldoening ik er uit haal. Het feit dat een goeie vriend langskwam om te solliciteren, lanceerde de dag dat het een aard had.
Bovendien is ons kantoor lekker bezig, het mag gezegd worden!

De in ijltempo voorbijstromende dag werd prompt onderbroken door een rampzalige melding. Vorige week was er nog een homokoppel langsgeweest, 1 vd 2 wou solliciteren voor iets in de horeca. Zijn vriendje - net als hem het protytype van een homotje, met alle losse handjes en piepstemmetjes vandien ;) - was tegen, want hij vroeg zich af hoe ze dat avondwerk zouden 'overleven' als koppel. Zaten ze daar ff gaygewijs ruzie te maken, tot algemene hilariteit vd aanwezigen.
Vandaag kwam 1 van beiden (de sollicitant) langs met helrode ogen, precies in trance. Hij had maandag z'n vriendje gevonden, levensloos bengelend aan een koord. Daarvoor had hij nog z'n polsen overgesneden en zich proberen te electrokuteren, maar aangezien dat weinig zoden aan de dijk plan, bracht hij z'n finaal plan maar anders ten uitvoer.
Als een bliksemslag sloeg dat in bij ons, aangezien het olijke duo toch redelijk gekend was in the office. Die gast stond daar plots moederziel alleen in 't leven, weggerukt van zijn grote liefde - ze waren ook al getrouwd - en duidelijk nog niet goed beseffend welke implicaties dit zal hebben.
'k Kreeg spontaan een krop in de keel, liet m'n telefoon vallen en moest vechten tegen de opkomende oogregen. We hebben ons oor te luister gelegd en hem - wellicht voor de zoveelste maal - z'n trieste verhaal laten doen. Op zo'n moment besef je pas ten volle dat je't leven met beide handen moet aangrijpen en van elke dag het beste proberen te maken, ondanks alle beslommeringen die dat soms zo bemoeilijken.
Mensen die zodanig diep zitten dat ze zulke zaken kunnen doen, 't is onmenselijk zwaar voor de liefhebbenden om zulks te vatten en te verwerken...

Enkele uren later kreeg'k trouwens een schitterende opportuniteit aangereikt. Voor deze zomer hebben we een tamelijk grote klant (nuja, hij maakt ons jaar eigenlijk aangezien ze garant staan voor een miljoeneninkomst) binnengehaald en ik zou ervoor kunnen gaan om als verantwoordelijke aangewezen te worden. Verdomd veel werk en verantwoordelijkheid, mr tegelijk dé kans om uit te blinken ook. Als ambitieuze starter wil'k ze dus wel aangrijpen, maar 'k wil eerst wat garanties over de haalbaarheid ervan ('t project start medio maart, dus 'k hoop tegen dan toch al wat meer ingewerkt te zijn).
Veel vakantie zal'k dan wel niet kunnen nemen in het luik juli-augustus, mr mss moet'k het maar doen he!

On verra, zoals zo vaak :-)